Καλημέρα!

Σαββατιάτικο πρωινο...Ο ακτίνες του ήλιου γεμίζουν το υπνοδωμάτιο.Μισανοίγω τα μάτια.Τριγυρίζω στο κρεβάτι.Προσπαθώ να ξανακοιμηθώ.Τα κύτταρά μου είναι ακόμη πλημμυρισμένα από την κούραση μιας ακόμη αγχωτικής εβδομάδας στην δουλειά.Τα παιδιά μεταμορφώνουν την πίσω αυλή με τα γέλια, τις φωνές και το παιχνίδι τους σ'ένα τρελλό πανηγύρι.Η πάλη μεταξύ ύπνου και ξύπνιου φαντάζει πλέον γλυκιά.....Γλυκιά και άνιση.
Πηδώ απ'το κρεβάτι.Οι μουσική της ζωής ευφραίνει τα αυτία και διεισδύει στο κορμί μου.Το ανάλαφρο κρύο αεράκι αναζωογονεί την ψυχή μου.Αυτή την μέρα δεν θέλω να την χάσω.
Το φθινώπορο ήταν πάντα για ΄μένα η χειρότερη εποχή του χρόνου. Κι όμως,η ατμόσφαιρα αυτού του σεπτεμβριάτικου πρωινού μοιάζει μεθυστική.Πάω στο παράθυρο.Ο κόσμος ήδη στους δρόμους.Θέλει να ρουφήξει κάθε ίχνος φωτός πριν απ'τον μουντό, παγωμένο χειμώνα που παραμονεύει.Η πόλη δεν έχει φορέσει ακόμη το γκρίζο κοστούμι της.Είναι ακόμη γεμάτη χρώματα.Τα δέντρα καταπράσινα.Τα λουλούδια στα μπαλκόνια δίνουν την κόκκινη,κίτρινη, μπλε πινελιά τους.Τα παράθυρα στα σκοτεινά,θεόρατα κτίρια λαμπιρίζουν.
Ανοίγω τον υπολογιστή.Ξέρω, ξενέρωμα.Όχι για πολύ όμως.Για μια στιγμή.Για δέκα λεπτάκια.Γιατί ανάρτησα ένα ιστολόγιο που μένει ακόμη κενό.Γιατί αυτή τη στιγμή το πιο σημαντικό γεγονός το οποίο μπορούσα να περιγράψω είναι αυτό.Η γιορτή της ζωής.Η ομορφιά που με προσκαλεί.Η γεύση του φωτός.
Είμαι έτοιμος να το απολαύσω!
Καλημέρα!